ICT

Dat was me toch ook uitermate sneu. Drie doden na het gebruik van drugs tijdens het Amsterdam Dance Event. Veel treuriger gaat het sterven in het decadente westen niet worden. Want de gemiddelde bezoeker van zo’n Dance Event kan gewoon niet dansen zonder een handvol pillen in zijn mik. Ik heb zelf ook weleens naar zo’n DJ staan kijken en ik weet dat het zonder drugs nog geen tien minuten vol te houden is. Je moet nu eenmaal zo snel mogelijk proberen te vergeten dat daar op het podium iemand staat die niks anders doet dan zijn laptop uitklappen, inprikken op de mengtafel, 1 keer op de spatiebalk drukken en dan na afloop naar huis gaan met een beloning waar een gemiddelde timmerman drie jaar voor moet werken. Gelukkig ben ik een Tukker. Ik drink alleen maar bier. En daar ga je uiteindelijk ook wel aan dood. Maar dan lekker op z’n Twents, heanig an. Ik heb me er weleens over verbaasd dat er daadwerkelijk een DJ op kwam draven. Hij had ook via We Transfer het hele concert alvast door de organisatie kunnen laten downloaden om zo ook nog eens te besparen op de reis- en verblijfskosten. Maar dat kan dus niet. Want als de DJ niet zelf op de spatiebalk drukt, dan is het niet echt. Want dat ga je dus denken als je 12 pillen achter de kiezen hebt, dat het echt is. Bezoekers van een Dance Festival zijn wat dat betreft zeer wel te vergelijken met al die jonge mannen die een eeuw geleden vanuit de loopgraven elkaars stellingen moesten bestormen. Dat ging ook alleen maar na het gebruik van enorme hoeveelheden drugs. We zouden de drie doden in Amsterdam dan ook kunnen zien als poëtische gerechtigheid. Maar dan ga ik er aan voorbij dat er daadwerkelijk drie doden zijn gevallen. Het zal maar in je rouwadvertentie staan: ‘Geen kaarten, maar pillen!’ Waren deze drie doden te voorkomen geweest? Nou. Als je de pillen laat testen op hun specifieke kwaliteit dan waren alleen de niet-dodelijke pillen verdeeld onder het publiek. Maar dat testen mag niet. Van de overheid. Want ja, de overheid. Die doet er nu eenmaal alles aan om de burgers te beschermen. En daar horen geen drugs bij. Dat het in ons uitgaansleven barst van de verdovende middelen? Ze hebben geen flauw benul. Dat krijg je als je vertrouwt op intellectuelen die het weten te schoppen tot Kamervoorzitter en even moeten googelen op wat ICT nou eigenlijk betekend.

Frans

En we hebben een kandidaat om ons te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival 2015: Fransje Timmermans! Hij kan dan als eerste zanger ooit zijn liedje vertolken in op zijn minst vijf talen en als dat ook nog eens een liedje is over Polen, kan de overwinning ons helemaal niet meer mis gaan. Er zullen altijd een paar zeikerds zijn die pruttelen dat Fransje Timmermans nog geen twee noten recht achter elkaar kan zingen, maar dat is in geen enkel ander land in Europa ooit een geldig argument geweest. Komt nog bij dat Fransje Timmermans de uitstraling heeft van een hele intelligente teddybeer, iets dat het niet alleen heel goed doet bij de vrouwen maar zeker ook bij de kinderen. En als we Fransje dan ook eens in een heel opwindende combinatie van latex en leer steken, denk ik dat we nu alvast moeten beginnen met de voorbereidingen op het organiseren van het songfestival in 2016. Want dan zijn we gastland. En dat is lang geleden. Dat we een gastland zijn geweest. Waar we dat songfestival moeten gaan houden? Niet in Amsterdam. Ik zou het leuk vinden als het plaats gaat vinden in 1 van de gerenoveerde paleizen van onze koning Willem Alexander. Een kleine rekensom leert ons dat het bedrag dat de afgelopen jaren is bezuinigd op kunst en cultuur exact overeenkomt met de extra kosten die we maken om onze koning een beetje representatief in de watten te leggen. Het lijkt me een uitermate geschikt moment om wat terug te gaan doen voor zijn onderdanen. Maxima zou het dan kunnen gaan presenteren, dat hoeft niet naakt, al zou ik die geste enorm waarderen. De prinsesjes mogen de punten tellen. En onze koning? Die laten we doen wat hij het beste doet: de kaartverkoop. En als we dan alle Koerden in Nederland die vinden dat wij veel te laks reageren op het belachelijke geweld van IS in Syrië allemaal een gratis toegangsbewijs schenken, dan hebben we de zaal ook mooi vol zitten. En ja, omdat we in 2016 natuurlijk wel de onmogelijke opgave hebben om de titel van Fransje Timmermans te verdedigen, zijn we over twee jaar genoodzaakt om te kiezen voor de allerbeste muzikanten die we in ons midden hebben. Daar zal vast en zeker een nationale discussie aan vooraf gaan waarna er als compromis een wereldberoemde dj met een draaiorgel uit komt rollen. Maakt niet uit. Als Beatrix het liedje maar gaat zingen.

Caspar

Dat is altijd weer een dingetje in het leven van een artiest, het zoeken naar een titel voor de nieuwe plaat. We komen op 20 november met een nieuwe plaat van Fratsen op de proppen en het idee was om deze Het Land van Waas en Maal te dopen. Na een uitgebreid marktonderzoek is echter gebleken dat deze titel nogal woordspelerig overkomt, wat natuurlijk wel een klein beetje te verwachten was met een woordspeling in de titel. Nu ben ik natuurlijk de beroerdste niet, alhoewel ik dat na de Schuttersfeesten in mijn dorp zo ongeveer de gehele afgelopen maandag wel ben geweest, dus ga ik hier op deze wonderbaarlijke plek een definitieve titel voor de plaat verzinnen. En dan maar hopen dat de mensen die de hoes van de plaat maken deze column lezen. Moet de titel van een plaat de lading dekken? Ik denk van niet. De titel van een plaat moet vooral lekker bekken. Dus het idee om de plaat Wat Heb Ik Je Nou Gisteravond In De Kroeg Na Het Drinken Van Zeventien Flessen Bier Proberen Duidelijk Te Maken! valt bij deze af. Ook moet de titel van een plaat tijdloos zijn. De Afpersing van de Mol lijkt nu nog een leuke titel maar is dat over een maand al lang niet meer. Wat het bijna altijd goed doet in de titel is het suggereren van enige opwinding. Al is De Suggestie van Enige Opwinding dan weer net iets te letterlijk. Is meer een titel voor de nieuwe plaat van Spinvis. Je kunt in de titel van de plaat ook proberen mee te liften met je publiek. Dat kan door je plaat New York te noemen. Of Berlijn. Of 020. Maar dat zou in dit geval onzinnig zijn. Want deze plaat is opgenomen in Bontebrug. En kijk. Daar komen we in de buurt. Bontebrug is alvast een hele acceptabele titel voor deze plaat. Maar nog wel wat aan de magere krant. Ik weet ongeveer waar deze plaat over gaat en dan zou De Belegering van Bontebrug al meer in de buurt komen. Maar, en daar hebben mijn critici dan weer een punt, dan kunnen we deze plaat net zo goed Het Land van Waas en Maal noemen. En dat is ook zo. Dus gaan we voor het cirkeltje rond. Weer helemaal terug naar het begin. Ik beschouw deze plaat als een debuutalbum. En we noemen hem CASPAR.

Van Katoen

Morgenavond om half negen ga ik beginnen met de try-outs voor mijn 14e eenmans-show. Ik zit nog een beetje in de jetlag van het enorme spektakel van Van Katoen en Nu in Almelo, maar ik heb goeie hoop dat ik mijn publiek op een aardige avond ga tracteren. Ik heb natuurlijk al stiekum een beetje geoefend en ja, daar werd af en toe al hartelijk gelachen. En niet dat dat ergens voor nodig is, dat hartelijke lachen. Maar de ervaring leert dat zo af en toe een paar keer hartelijk lachen zowel de artiest als zijn publiek meer goed dan kwaad doet. Zo’n vijfentwintig jaar geleden sprong ik nog weleens op het podium met de gedachte dat er een wereld te veranderen was. Daar ben ik van genezen. Ik weet inmiddels hoe lastig het is om mijn eigen wereld te veranderen. En als ik dan zie met hoeveel geweld mijn tegenstanders hun wereld willen veranderen, past mij niks dan bescheidenheid. Niet dat ik me er bij neer leg. Natuurlijk niet. Maar ik ga niet langer proberen om iemand die vanuit een middeleeuwse overtuiging een hulpverlener onthoofd, aan het lachen te brengen. Daar ga ik mijn energie niet meer aan verspillen. Zulke treurige figuren, ik zou ze de Verbetenen der Aarde willen noemen, zien toch nooit ergens de lol van in. Ik ga daar dan ook niet meer voor optreden. Ik speel alleen nog maar voor zielsverwanten die inzien dat het leven zonder al die rotsvaste overtuigingen al lastig zat is. En laat ik er dit eens van zeggen. Al die zonderlinge koekebakkers die willen leven volgens de letter en geloven in het zwaard, je moet er toch niet aan denken dat je die in de zaal hebt zitten. Dat je opkomt in een oranje overall en dat daar dan 200 mannen met baarden en slagersmessen vanuit het donker naar je zitten te loeren. Probeer dan maar eens een rake openingsgrap te verzinnen. Dat is volgens mij wat ze bedoelen met een levende nachtmerrie. Het is gewoon hartstikke link om op te treden voor extremisten. Die willen alleen maar harde taal om de oren. En die heb ik niet.
Maar goed. In mijn nieuwe programma kom ik dus op in een oranje overall en zing in het openingsnummer dat alles goed komt. En daar ga ik ook voor zorgen. Dat alles goed komt. Want dat is het mooie aan theater. Dat is niet echt.

Witte Man

Zo af en toe hangt er iemand van de televisie aan de telefoon. Soms omdat ik wat nieuws heb gemaakt. Soms om even te helpen met het vullen van een gat in de programmering. Maar meestal is het alleen maar een voorgesprek waarvan ik weet: ‘ Die gaan me echt niet meer terugbellen’. Want zo gaat dat met de televisie. Dat gaat daar niet over de inhoud. Het gaat daar over de waan van de dag. En dat is helemaal niet erg. Daar moet je alleen even rekening mee houden. Zo heb ik regelmatig een redacteur aan de telefoon die een half uur met me babbelt over een interview dat er nooit zal komen. Ik doe dan, door schade en schande wijs geworden, tegelijkertijd de echt belangrijke dingen des levens. En ik weet zeker dat zo’n redacteur weleens gedacht moet hebben tijdens de afronding van het gesprek: ‘ Hoorde ik daar nou iemand een wc doortrekken..?” En dat moeten ze me maar niet kwalijk nemen. Ik heb nu eenmaal niet het ego dat er alles aan doet om de concurrentie aan te gaan met al die koekebakkers die het wel lukt om iedere keer door te dringen tot het daadwerkelijke televisieinterview. En dat is maar goed ook. Ik ben niet echt van de nuance, dus de kans dat ik na 10 minuten bij Jeroen Pauw aan tafel de gehele verzameling van doorgedraaide vaderlandse godsdienstwaanzinnigen al achter me aan zou hebben is 100 procent. En dat is niet wat de televisie wil. De televise wil juist in alle rust de gekte in de wereld een plekje geven. De televisie wil duiden. En nuanceren. Je hoort ze dan zeggen dat ook Hun Van De Televisie vinden dat wat de Islamitische Staat aan het doen is absoluut niet door de beugel kan. Waarna Hun Van De Televisie weken lang doorleuteren over wie er de absolute baas en de morele eigenaar van die beugel is. Want de televisie, die is van de nuance. Je zou natuurlijk ook kunnen zeggen dat de Islamitische Staat de afgelopen maanden alle recht heeft verloren om ook maar iets te kunnen nuanceren. Maar dat zeg je niet zomaar op de televisie. Want dan stoot je de mensen voor het hoofd. Nou ja, de mensen. De moslims van de Islamitische Staat. En hun fans. Dus ja. Ik kom het komende half jaar alweer niet op televisie. En dat is maar goed ook.

De rommelige zomer

Er stond een foto van een jongetje op het internet
Het internet had die foto gejat van een krant
Dat stond er niet bij
Dat is het wezen van het internet
Dat is de gereguleerde misdaad
Het internet jat alles
Wat los en vast zit
En dat allemaal onder het mom van de individuele vrijheid
Van de consumenten
Dat jongetje
Ik denk een jaar of acht
Stond lachend op de foto
Met het afgehakte hoofd van een Syriër in de hand
De foto was gemaakt door zijn vader
Ik mag toch hopen dat de krant hem daar voor betaald heeft
Zal wel niet
Dit is dan weer zo’n foto waarvan zelfs een schrijvende journalist denkt
Deze foto is zo belangrijk
Die is van mij
Hoef ik niet voor te betalen
Terwijl ik het de mooiste foto van het jaar vond
Ik heb heel veel afgehakte hoofden gezien
Ik ben daar geen fan van
Ik denk dan net iets te vaak aan het moment
Waarop de eigenaar van dat hoofd
Tegen zijn wens in
En dat is belangrijk
Het gebeurt bijna altijd tegen de wens in
En dat die eigenaar het dan voelt
Voelt
Godverdomme
Mijn kop is er af
Maar op deze foto
Stond daar een jongetje
En die hield dat hoofd in de hand
Als een voetbal
Hij was volmaakt gelukkig
En ik jaloers

Blij

Mensen vragen weleens aan mij waarom ik zo ontzettend optimistisch in het leven sta en daar dan kan ik dan maar 1 ding op antwoorden: Ik zie alleen maar aardige mensen. Er zullen er zeker een paar tussen zitten waarvan later blijkt dat het psychopaten, seriemoordenaars of monarchisten zijn geweest, dat is dan gewoon een verkeerde inschatting geweest. Maar ik zit nu even in een periode dat ik van het slechte in de mens niks wil weten. Ik weet dat het er is. Maar ik benoem het niet meer. Er zijn ook mensen die zeggen dat mijn eeuwige optimisme gevoed word door commerciële motieven. Dat ik met die plotselinge vriendelijkheid en grote mate van aaibaarheid mee probeer te liften op het internationale succes van Ilse de Lange en dat is ook zo. Dat hoef je echter niet aan de grote klok te hangen. Maar ik ga het wel doen, in mijn volgende programma. Ik begin over 16 dagen met optreden op Oerol en ik heb alleen deze column. Dat is dus een aardig begin. Nederland gaat een hele nieuwe Meneertje Manuel leren kennen. De zachtaardige. De romantische. De vriend van alle mensen! Het moet natuurlijk wel theater blijven. Maar de toekomst is al somber zat. Ik ga een hele blije eikel uithangen. Dat moet even gebeuren. Daar hebben meer artiesten last van. Je moet ook zo af en toe een leuk optreden hebben. Mijn nieuwe programma heet Het Geval Apart en speelt zich geheel en af in Europa. Dan heb ik meteen de actualiteit te pakken. Het is een hele vrije bewerking van het Dagboek van Anne Frank, maar dan op z’n Twents. Dus geen slachtoffers, alleen maar gezelligheid. Ik zou zeg maar hetzelfde kunnen betekenen voor onze regio Twente in Europa als Annie Schreijer maar dan gewoon vanuit huis. Beste lezers, zo begint dit verhaal. En ik weet dat er een paar zijn die op dit moment denken: wat een aparte column. En dat is ook zo. Ik zag een week of wat geleden een foto van een mevrouw met een bebloede tampon die daarmee reclame probeerde te maken voor een fotoboek. Wat heel aardig lukte. En ik zag haar tampon en die bruine ogen en dat wat eigenaardige lachje en ik dacht: “Tja. Ie mot toch argens beginn’n. “ En zo is het dus elke keer met die artiesten. Want het blijft gewoon een schitterend iets.

Pol

Komend weekend gaan we het meemaken, de opening van de Pol in mijn dorp. De Pol is een soort van vliegveld maar dan zonder de vliegtuigen. De Pol is een theater. De Pol is een bibliotheek. De Pol is een expositieruimte. De Pol is een oefenruimte. De Pol is een gemeenschapshuis. En ik ben gek op gemeenschap. Vrijdagavond mag ik zelf aan de bak. Met mijn broer en mijn bloedbroeder en de leden van het dans en showorkest Texas Radio gaan we The Allman Brothers eren met een tribute. The Allman wie? The Allman Brothers. Onvervalste redneckmuziek uit de Onverenigbare Staten van Amerika. Vooral de muziek die ze maakten in de jaren 70 van de vorige eeuw met een hele dikke nadruk op 1 van de allerbeste live-albums ooit, At Fillmore East. Want zo doe je dat als je een splinternieuwe cultuurtempel gaat openen, dan gaan de credits naar de opa’s en de oma’s van de rock and roll. Omdat er zeker in dit dorp een rechte lijn loopt van Dickie Betts in de jeugdsoos naar The Whipping Post komende vrijdag in de Pol. En ik vind het schitterend dat er in deze donkere dagen een enorme bak met geld naar een nieuw Cultureel Centrum is gegaan. Hoewel, zoveel geld is het nou ook weer niet. Het is ongeveer de prijs van een achterwiel van een Joint Strike Fighter. Waar de lucht ook nog in moet. En al duurt zo’n opening maar een weekend en zal volgende week de hemel boven dit dorp pikzwart kleuren, ik denk dat ik drie dagen ga vieren dat de crisis voorbij is. Ieder mens heeft behoefte aan verandering. En je kunt het zoals de moslims doen en je hele land aan gort bombarderen. En waar ik moslims zei bedoel ik moslims. Uit Syrië. Je kunt het zoals de aandeelhouders doen en een complete economie om zeep helpen. Je kunt het zoals de katholieken doen en dan zien we over 50 jaar wel wat er gebeurt is. Als er maar iets veranderd in de situatie. Nou. De situatie in mijn dorp is volgende week totaal veranderd. Daar is het centrum verplaatst. Naar de cultuur. En zekers, je hebt er helemaal niks aan en we hadden dat geld beter aan iets anders kunnen besteden. Maar aan wat dan? Onderwijs? Zorg? Onze Defensie? Veiligheid? Dat zit daar straks allemaal onder 1 dak. Maar dan heet het theater.

Europa

Ik zat in de kroeg met een vriend. En we spraken over het vak. En dan vooral over ons vak in Europa. “Want Europa, daar heb je dus helemaal niks aan, als Nederlandstalige artiest. Je kunt als extra door een klein stukje België stiefelen en dat is het dan. Dat hadden we ooit al eens geregeld tijdens een schoolreisje. Het allergrootste gedeelte van Europa is voor de Nederlandstalige artiest niks dan een vakantiebestemming. En ik heb helemaal niks met vakanties. Die kosten alleen maar geld. En daarom is het dat de meeste Nederlandstalige artiesten helemaal niks met dat hele fukking Europa hebben. Ik weet het. Het is ooit een bewuste keuze geweest. Ik heb het er zelf naar gemaakt. Ik ben een Nederlandstalige artiest geworden. Maar let wel! Toen woonden we nog in Nederland, Meneertje Manuel. En niet in dit bij elkaar geraapte zooitje ongeregelde economieën dat zich Europa noemt. En dan kom je er na 25 jaar de Nederlandstalige artiest hebbende uitgehangen achter dat je de verkeerde taal spreekt. In je eigen land! Oh, ik gun het ze wel. Die Oostenrijkse mevrouw in dat mannenlichaam met die baard op de keel, ik vond dat schitterend. Maar waarom moest dat liedje van ons nou weer in het Engels? Dat is toch opnieuw een mes in de rug van de Nederlandstalige artiesten. Sieneke was niet zo’n heel erg sterke inzending. Zij is zelf de eerste om dat toe te geven. Dat was geen handige afvaardiging van de Nederlandstalige artiesten. We hadden het Maarten van Roosendaal moeten gunnen. Als afscheidskado. Maar als we nu volgend jaar Daniel Lohues afvaardigen? Met een skitterend Nederlandstalig liedje in het Drents? Over Europa. Kearl in oew Jurk met den board wat stoa ie doar treurig te kieken noar Ilse? Of zoiets. Het mag ook een liedje zijn van Anne Frank. Al is dat natuurlijk geen echte Nederlandstalige artiest. Die krijgt ook altijd veel betere recensies in Duitsland. Wat natuurlijk weer koren op de molen is van de Nederlandstalige artiesten. “
Wat die vriend me probeerde te vertellen? Dat er niet zo heel veel aan de hand is. Ilse de Lange won afgelopen weekend zowat in haar eentje het songfestival. Mooi man! Luc Castaignos heeft zijn rijbewijs. Tadic mag niet meedoen tijdens de afscheidswedstrijd van Sander Boschker. Albert Verlinde is er de oorzaak van dat de Russen onze homo’s haten. Het vliegveld Twente krijgt 12 openbare toiletgebouwen. En niemand heeft het gedaan.