Category Archives: Uncategorized

Tubantia 7 mei 2021

Arthur is dood. Door zijn kop geschoten. Door een prins. Ene Emanuel von und zu Liechtenstein. Geen familie. Arthur is 17 jaar oud geworden. Arthur was geen concurrerende ridder van de prins. Arthur was ook geen rivaliserende kikker. Arthur was tot afgelopen maart de grootste beer van Roemenië. Nu niet meer. Arthur is nu een voormalige beer. Een ex-beer. Ein das war einmahl Bär. Want Arthur is door zijn kop geschoten door prins Emanuel von und zu Liechtenstein. Wat een ongelooflijke prestatie genoemd mag worden. Want die beer liep dus niet door Liechtenstein. In Liechtenstein lopen geen beren. Daar hebben ze geen plek voor. Zo’n beer zou de hele dag tegen van alles en nog wat aan botsen. En op zulks gezeik zitten ze daar niet te wachten. Liechtenstein is niet veel groter dan de parkeerplaats bij de Amsterdam Arena. En natuurlijk. Daar kun je best een beer los laten lopen. Graag zelfs. Maar om op zo’n kleine oppervlakte op een beer te gaan jagen, dat heeft natuurlijk helemaal niks meer met sport te maken. Dat is alsof je een giraffe tussen de ogen schiet in de dierentuin van Emmen. Met behulp van een keukentrapje. En 10 lange mannen die de giraffe op zijn plek houden. En die na 20 keer proberen zelf dan maar stiekem het nekschot geven. Dat is niet wat je zegt een noemenswaardige prestatie. Zo makkelijk wist onze held zich er dan ook niet van af te maken. Prins Emanuel von und zu Liechtenstein moest er helemaal voor naar Roemenië afreizen. En dat is best een eind. Ongeveer anderhalf uur. Met een privéjet. En dat is niet gratis. Nou ja. Dat zou voor ons niet gratis zijn geweest. Me dunkt dat we daar niet te licht over moeten denken. En dan ben je er nog lang niet. Daar komt nog een vergunning bij. Het goeie hoedje. Een lichte lunch. Personeel dat die lichte lunch serveert op een bergrichel. Bouwvakkers die zorgen dat je na die lunch op die bergrichel een beetje relaxed in een jacuzzi kunt stappen. En dan ook nog die bergrichel verzetten naar een grasveldje op loopafstand van het vliegveld want: ‘Dit moet natuurlijk niet op werk gaan lijken!’ Je hebt gewoon niet in de gaten wat er allemaal moet gebeuren voordat een prins in staat is om met een speciaal ingevlogen houwitser in een camouflerende badjas en een klein beetje teut een 17-jarige beer door zijn kop te schieten. Wij vergeten dat weleens. Als gewone stervelingen. Die mensen hebben het niet makkelijk! Als prins ligt je hele leven twentievoorseffen onder een vergrootglas. En ook al doe je nog zo je best. En ook al zijn al je motieven van het zuiverste water. Ze nagelen je aan de schandpaal. Ze schreeuwen om je hoofd. Je wordt afgemaakt. Zonder proces. Als een beer. Terwijl je alleen maar iets goeds wou doen. Omdat je dacht: ‘ Dit is toch hartstikke leuk voor de 16-jarige Paddington!?’

Tubantia 1 mei 2021

Dus Wopke had aan Mark beloofd dat hij Pieter zou gaan sensibiliseren. Dat klinkt toch supergeil!  “Hoi Pieter! Mijn naam is Wopke. Ik zag je foto voorbij komen op Grindr en ik dacht meteen: Die wil ik echt donders graag eens keihard sensibiliseren!” Een openingszin uit een pornofilm. ‘Wopke en Pieter, een analogie.’ Of ‘Kruistocht zonder Spijkerbroek’. Of ‘De Harige Beentjes van Sint en Pieter’.

Misschien is het een idee dat het CDA die films aanbiedt in haar webshop. Met een eurootje korting voor de leden! En dan gaan de opbrengsten naar de missie. Of naar de boeren. Dat moeten ze allemaal zelf weten. Ik ga daar niet over. Voor mijn part draaien ze die film in een darkroom. Hoef je ook niet al te veel geld uit te geven aan het huren van dure lampen. Dat is dan opnieuw goed nieuws voor de missie. Of voor de boeren.

Als dat sensibiliseren zich af zou spelen in een darkroom hoeven ze ook niet bang te zijn dat daar stiekem iemand staat te notuleren. Want dat blijft toch een dingetje. Je weet dat je er als politicus niet aan ontkomt om met de regelmaat van de klok een medeburger te naaien. Geeft ook niks. Daarom ben je de politiek ingegaan. Je moet er alleen op kunnen vertrouwen dat al dat genaai nooit in het volle daglicht word gezet. De mensen thuis hoeven niet te zien hoe uitermate smerig pure machtspolitiek is. Het achterkamertje als darkroom.

Ik snap dat. Zoals ik ook snap dat politici nooit verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor het onvoorstelbare leed dat ze veroorzaken. Het zijn gekozen volksvertegenwoordigers. Ze doen niks anders dan de wil van het volk in beleid gieten. En als het morrende volk op hoge toon eist dat er vooral naar beneden getrapt wordt, dan zal er naar beneden worden getrapt. En aan de onderkant van onze samenleving praten we niet over het gezin Fentener van Vlissingen. En ook de families Hoekstra en Omtzigt zijn in dit verhaal niet de slachtoffers.

We praten hier over de armen. Nederlandse Bulgaren. Bulgaarse Moslims. Islamitische Putjesscheppers. Nutteloze Nederlanders. Nederlands Gepeupel.Verliezers. Mensen die niet mee kunnen komen. Die zich niet weten te organiseren. Die geen politieke vrienden hebben. Die nooit een verkiezingsuitslag zullen meemaken die in hun voordeel uit zal vallen. Niet omdat ze met te weinig zijn. Ze zijn met veel te veel. Ze interesseren ons alleen geen reet.

In ieder geval niet de goeie reet. Je hebt bij een straatarme reet nooit de behoefte om die eens duchtig te gaan sensibiliseren. Daar loop je met een grote boog omheen. Want zo’n reet zit vol met ziektes. De reet van de arme mens is te vies om aan te pakken. We zijn Gekke Henkie niet! Dit is Nederland! Eigen reet eerst! We willen een Nederlandse reet! Een reet die in ons voordeel werkt. Dus gaan we toch weer massaal achter de reet van Mark staan. En Pieter? Die doet het licht.

Tubantia 24 April 2021

Liebe Freunde! Da ist etwas schreckliches passiert abgelaufen Woche! Ein richtiger Rampf! Ich werde mahl kurz erzählen was mir passiert ist. Soals meine Leser und Leserinnen vielleicht wissen ist Meinherchen Manuel ein sort von Schauspieler. In die Rolle musste ich diese Woche spielen in das Kaiser Wilhelm Wilmink Schauspielhaus in Enschede. Und umdas sicherheit über alles geht musste ich mir lassen testen auf Flughafen Twente. Und da ist etwas schrecklich fals gegangen. Mann hat da ein Wattenstäbchen so tief in meine Nase gesteckt das das Püncktchen des Wattenstäbchen ganz hintern in mein Gehirn zurechte kwam und da hat es meine Sprache ganz durcheinander geschüttelt! Ich spreche den ganzen Tag verdammt noch mahl so güt wie flussiges Deutsch! Und da wird ein Mensch nicht fröhlich von! Da werde Leute sein die sagen das Meinherchen Manuel seine ganze Karriere schon zu pas und zu unpas Deutsch hat geredet aber das war immer und alleine nur fur dem Spaz. Jetzt kan ich nicht mehr damit aufhalten und ich kan euch in die Ohren flüstern: das kan ich nicht dabei zu gebrauchen! Das abgelaufen Jahr wahr sowieso schon eine Hölle für Künstler wie mir, mit die Kriese rundum Covid und dan auch nog, als Slachzahne auf die Torte,  ein schrecklicher Woche nach ein Angriff durch 253 wütende Eichenprozessionsspinner. Ich wahr schon auf den zweiten Januar völlig fertig mit diesem Jahr. Egal danach naturlich auch nog das Akkefietchen mit den Wahlkampf wo meine Jungs und Mädel wieder nichts zu feiern hatten. Und dan, auf ein moment woauf man kan denken das alles wieder ein bisschen normalisiert wird, ist da ein  Schürckchen auf Flughafen Twente der mir mit ein Wattenstäbchen ein Loch in mein Achterkopf bohrt! Und jawohl, jetzt kann man sagen das ich mich nicht muss getragen wie ein kleines Kind, aber das ist einfacher gesagt dan getahn. Meinherchen Manuel müss innenkurz wieder auf die Latten um sein bejubelter Vorstellung SNEU zu spielen und ja, das schlägt natuhrlich nirgendwo auf. Wenn man ‘SNEU’ ubersetzt im Deutsch dan bekommt man ‘VERDRIESSCHLICH’ und das ist nicht nur eine Flagge die dem Fracht nicht deckt, es passt auch für kein Meter auf einem Plakat. Da kommt noch zu dass Deutsch sprechen eine sehr anstrengende beschäftigung ist, ein bisschen zu vergleichen mit das laufen von ein Marathon wenn du viels zu kleine Beine besitzt. Oder so etwas. Sie verstehen was ich bedeute. Beikommender problehm ist auch noch das ich, wenn ich Deutsch spreche, innerhalb Zwanzig Sekunden klinke wie Adolf Hitler und das ist tödlich für den Humor. Darum steht mir jetzt nür noch ein ding zu tun und das ist nochmahl abreizen nach Flughafen Twente und dan auf die knietjes beten das mit das nächste Wattenstäbchen den Schaden herstellt ist. Al ist da natührlich auch eine Change das ich auf einmahl Chinesich spreche und dan haben wir die Püppen pas richtig am Tanzen.

Lass uns hoffen das est mit stürzt.

Tubantia 17 April 2021

Testen. Daar ben ik een enorme voorstander van. Testen. Testen. Testen. De hele dag door. En dan werkelijk alles en iedereen. Zeker als mensen het theater bezoeken moet er uitputtend getest worden. Ik werk namelijk in dat theater. Daar zet ik al meer dan 30 jaar mijn gezondheid op het spel. En dat wil ik nog tientallen jaren blijven doen. Correctie. Dat moet ik nog tientallen jaren blijven doen. Ik heb namelijk geen pensioen. Ik heb een gitaar.

Het theater is voor mij van levensbelang. En daar hoort een veilige werkplek bij. Dat snap ik ook wel. Die moet gecreëerd worden. Het publiek wil dat graag. Zo’n veilige werkplek.  De mensen moeten beschermd worden. Het is de tijdgeest. Niet echt een hoogtepunt in de geschiedenis van het vrije woord. Maar ja. Het theater. Dat theater is ook wel een beetje mijn werkplek. En daar mag wat betreft werkelijk alles gezegd worden.

Want zo zie ik het graag. Maar dat is op het podium. Mijn podium. Daar mag het onveilig zijn. In het theater mogen onaanvaardbare risico’s genomen worden. Niet door jullie. Door mij. Dat recht is alleen mij gegeven. Dat noemen we artistieke vrijheid. En dat herdenken jullie dan. Opdat jullie mij nooit vergeten.

Dat geldt natuurlijk niet voor de anderen. Het publiek. De mindere goden. Voor het plebs dat in de zaal plaats moet nemen is het een totaal ander verhaal. Die moet je echt in de gaten houden. Daar zit van alles tussen. En dat is dan ook het probleem. Je weet nooit precies wat je tijdens een avondje theater aan onguur volk op je tribune hebt ziten. En wat ze bij zich dragen, al dan niet verborgen. Steekwapens, bedorven etenswaren, rare denkbeelden of zeldzame ziektekiemen. Dat zie je niet. Daar moet dus flink op getest worden. Kan gewoon op de stoep voor het theater. Dat de toeschouwers door een soort van wasstraat moeten en dat ze op het moment dat ze mijn zaal binnen komen niet alleen voor het eerst in tijden een beetje fris ruiken, maar dat ik als artiest ook weet waar ze tijdens de voorstelling op te pakken zijn. Dat gaan we onderzoeken.. Mijn hooggeëerd publiek. Uw politieke voorkeur. Een Hiv-besmetting waar u te lang mee door heeft gelopen. Ontrouw. Wachtwoorden. Ik wil ook weten wat uw huidskleur is. Dat is namelijk slecht te zien in de meeste theaters. Ik wil weten of u weleens gebeld heeft met minderjarige jongens. Of u subsidie ontvangt. Of u met uw buik stemt. Of met uw voeten.  En natuurlijk staat dit alles op gespannen voet met uw grondrechten. Maar dat is nou net de grap. Voor ons.

Tubantia 10 April 2021

Ik snap ze wel, al die falende 70-plussers. De druk was te groot. Ik herken dat. Ik kan ook niet pissen als er iemand staat te kijken. En ga er maar aan staan. Al meer dan een jaar doet de rest van het land alles om die ouderen in leven te houden. Vaak tegen beter weten in. Want ja. Als je eerlijk bent.

Maar dan toch. We houden van die mensen. Tenminste. Zolang ze nog in de huizen wonen waar we zelf straks recht op denken te hebben. Het zijn ook niet zomaar ouderen. Het zijn onze ouderen. Nederlandse ouderen. Die iets hebben opgebouwd. Niet heel veel. Iets. Dus. We gunnen ze alle tijd van de wereld. Ook al is dat niet veel meer.

Het zijn ook niet altijd de leukste exemplaren. Sacherijnige betweters. Dat zijn het. Soms. Niet altijd. Er zijn ook leuke 70-plussers. Tuurlijk wel! Maar ja. Die hebben het dus niet overleefd. Want dat waren de gezelligheidsdieren. Die hielden van het leven. Dat waren levensgenieters. En de levensgenieters hebben inmiddels de prijs betaald. Die wel. Zoals het altijd de goeien zijn die als eerste gaan.

Maar daar gaat het nu niet om. Nee. Over de dooien niks dan goeds. Ik heb het dus over die anderen. Al die 70-plussers die nog wel in leven zijn. Die het voorzichtig aan hebben gedaan. Die hun eigen gezondheid belangrijker vonden dan het algemene belang. En die dus per post moesten stemmen. En daar echt geen kloten van terecht brachten.

Natuurlijk was het een lastige opdracht. Met die hele grote stembiljetten. En dan al die piepkleine envelopjes. Het was ook een beetje jennerig van ons. Want het had allemaal veel simpeler gekund. Digitaal. Of Huis Aan huis. Maar dat zou te makkelijk zijn geweest. Want ze hadden toch allemaal de oorlog meegemaakt? Ze wisten toch beter dan alle anderen hoe ongelooflijk waardevol een werkende, parlementaire democratie kan zijn! In de praktijk! Dan doe je toch je stinkende best? Dan zorg je er toch voor dat je stem niet verloren gaat!?!

Nee dus. Ze hebben hun stem verkwanseld. Ze hebben de democratie met voeten getreden. In slow motion. Vanachter een looprek. Het zijn exact de calculerende burgers gebleken waar we er toch al veel te veel van hebben. Uitvreters zijn het. Handophouders. Grijsharig tuig. Van de richel. Tot zover de ijdele hoop dat wijsheid met de jaren komt. Niks kunnen ze. Helemaal niks. Ze kunnen zich niet aankleden. Geen boodschappen doen. Zelfs het afvegen van hun kont hebben ze inmiddels uitbesteed. En tijdens de grootste crisis sinds de introductie van het fietshelmpje blijkt ook nog eens dat ze nog geen stembiljet in de goeie envelop kunnen doen. Een absolute schande. Dat zijn ze.

Natuurlijk. Als het goed gaat zijn ze bij de volgende verkiezingen niet meer van de partij. Als die tenminste niet vervroegd gaan worden. Want dat kan ook nog. De verkenner is 79.

Tubantia 3 April 2021

Hij gaat gewoon nooit meer weg. Mark Tandplak. Een man die zich zelfs door de Holocaust heen had weten te lachen. Liberaal onkruid. Wat zegt u? Was dat een ongepaste opmerking? Welke opmerking? Die over de Holocaust? Ik heb nergens een opmerking gemaakt over de Holocaust! Dat liegt u! Wat zegt u? Nog maar een paar zinnen geleden? In deze column? Waar staat dat dan? Oh. Nou. Het mag zijn dat het er staat maar wat heeft dat met mij te maken? Die hele Holocaust, daar heb ik geen actieve herinnering meer aan. Ik kan die woorden dan ook met goed fatsoen niet terug nemen. Het zijn mijn woorden namelijk niet. Die woorden bestonden al. En als we nu ook al mensen tot verantwoording gaan roepen die niks anders doen dan bestaande woorden in een willekeurige volgorde zetten, dan is het hek van de dam. Of je nou de waarheid spreekt of de boel bij elkaar liegt, dat kan met exact dezelfde woorden. Ik zeg ook nergens dat Mark Rutte dood moet. Dat kan ook niet. Daar zorgen de christenen wel voor. Die hadden met hun pink het laatste duwtje kunnen geven. Maar dat deden ze niet. Dus stond Mark weer op. Zalig Pasen.

Natuurlijk is dat opnieuw een mes in de rug van Pieter. Maar die kan dat hebben. Want Pieter is zelf een christen. En een christen hoort te lijden. En dan hebben we het niet over ondragelijk lijden. Dit gaat hier niet over de Holocaust. We hebben het over de christenen. Die lijden hooguit een beetje mee. Die zitten toch vaker in het kamp van de daders dan in de kampen van de slachtoffers. Vraag dat maar aan de moslims. Wat zegt u? Was dat alweer een ongepaste opmerking? Waar dan? Ik zeg toch nergens expliciet dat het onvoorstelbare leed in het Midden Oosten is veroorzaakt door christelijk handelen? En nu ik dat wel heb gedaan wil ik meteen helder maken dat het mijn woorden niet zijn. Ik heb die woorden ergens horen vallen. Via via. En ja. Die woorden heb ik vervolgens opgeraapt. Zwerfvuil van de geschiedenis. Meer is het niet. Ik ben hier alleen maar de boodschapper. De nar. Een clown. De vuilnisman. Ik draag geen enkele verantwoordelijkheid. Ik ben een kunstenaar. Mijn taal is vrij. Niet vogelvrij. Vrij. Al wil ik dat wel direkt en volledig overtuigd van mijn eigen gelijk volmondig tegenspreken. Ik heb nergens beweerd dat ik een kunstenaar ben.   

Dat zou toch ook bespottelijk zijn! Ik! Een kunstenaar! Ik begrijp donders goed wat hier aan de hand is. U wilt mij in het hoekje van de waarheidssprekers duwen. Omdat ik zo hartstochtelijk geloof in de schoonheid. De schoonheid van de dingen. En dat er over die schoonheid nooit gelogen kan worden. Omdat schoonheid waarheid is. Wat een onzin. Een gotspe. Schoonheid is een leugen. Juist omdat het de waarheid is. En die kun je vergeten.

Tubantia 27 maart 2021

Dus Annemarie was stiekem op Pieter en dat vond Wopke niet oké en toen heeft Mark in de groepsapp lopen dreigen dat hij verkering zou vragen aan Annabel en daar was de linksdragende vriendin van Kasja het weer niet mee eens en die is gaan prutsen met mapjes en plastic insteekhoezen waarna iemand ( Henk?) plotseling door beeld liep met een foto van de Piemel van Pieter en nou zijn dus de rapen gaar. Natuurlijk zijn de rapen gaar. Want met het tonen van een foto van de Piemel van Pieter is moedwillig geprobeerd om Pieter te beschadigen. Vooral ook omdat er een foto van de Piemel van Pieter werd vertoond waarop de Piemel van Pieter nog niet eens de 13-jarige leeftijd had behaald en ja, zo’n onvolgroeid exemplaar, dat ligt gewoon supergevoelig bij jongens met een christelijke achtergrond. En dat wist degene die de foto had laten lekken natuurlijk donders goed. Het was gewoon bewust de bedoeling om Pieter helemaal kapot te maken. Vandaar ook het vervolgverhaal in de Telegraaf waarin een team van deskundigen de Piemel van Pieter nader onder een loepje hebben gelegd en nu al dagenlang nog meer kranten proberen te verkopen met werkelijk verbijsterende en explosieve extra informatie : De Piemel van Pieter is Marokkaans. En dan niet een klein stukje. Dat we hier alleen praten over het randje. Of het gebrek eraan. De gehele Piemel van Pieter is Mocro Material. Komt zo uit de doos. Geen krasjes. Zo op het oog nog niet al te veel gebruikersslijtage. En als je goed kijkt kun je vlak boven de rechterbal het prijskaartje nog zien hangen. 17.000 euro. Made in China (for the Kingdom of Morocco). This Side Up.

Het CDA zit ondertussen met de handen in het haar. Achter hun eigen gulp. Dat wel.

Het is natuurlijk hartstikke sneu voor Pieter en ze sluiten hun ogen niet voor het persoonlijke leed dat ze hem berokkenen maar ja, met zo’n Marokkaanse Piemel roep je de problemen natuurlijk wel over jezelf af en om verdere beschadiging aan het christelijke gedachtegoed te voorkomen zijn ze nu aan het kijken of hun Pieter niet ergens ver buiten Den Haag geparkeerd kan worden. Gedacht wordt aan de Van Heek Garage. En in ieder geval tot na de volgende pandemie. Natuurlijk is dat uitermate vervelend voor de 342.472 Nederlanders die hun voorkeurstem hebben uitgebracht op Pieter.  Het is niet anders. Enige troost kan men nog proberen te putten uit het feit dat er in ieder geval 1 Marokkaan minder in ons parlement is verkozen. En Pieter zullen we ooit nog wel weer eens terug zien in Den Haag. Misschien wel in het volgende schandaal rond de toeslagen. Maar dan als slachtoffer. Zoals het hoort. Want Pieter is nu zelf een buitenlander. En in die hoedanigheid zal hij dus ook nooit meer gevraagd worden voor de jaarlijkse 4 mei lezing. Die dit jaar over het klassieke joods-christelijke thema Verraad zal gaan.

Wopke?

Tubantia 20 maart 2021

Nou ja. Meedoen is belangrijker dan winnen. Toch? Ik had er al niet al te veel vertrouwen in. Ik win namelijk nooit iets. En als ik dan toch iets win, blijkt er iets niet te kloppen. En dan win ik alsnog niks. Wat ik al had gedacht, Geeft niet. Als ik niet win, dan wint iemand anders. En ik gun het iemand anders van harte. Dat zit heel erg in mijn karakter. Ik zie overal het positieve van in. Je kan over alles wel ontzettend negatief over lopen doen. Maar dan vergeet je het belangrijkste. En je moet het belangrijkste nooit vergeten. Het is niet voor niets het belangrijkste! We zijn allemaal mensen. Dat is het belangrijkste. We zijn allemaal mensen. Allemaal! Dat mogen we nooit vergeten.

Neem de fascisten. Fascisten zijn ook mensen! Dat is gewoon zo. Fascisten zijn ook mensen. Zelfs die uit Urk. Dat zijn niet alleen maar Urkse fascisten. Veel te kort door de bocht. Dat zijn ook Urkse mensen. Tegelijkertijd. Dat kan. Je kunt een heleboel dingen tegelijkertijd zijn. Dat je op korfballen zit. En op fascisme. Je ziet het ook niet. Aan iemand uit Urk. Dat het een fascist is. Dat komt omdat ze er nog geen uniform bij aan trekken. Gelukkig niet. Want daar leg ik de grens. Bij het uniform. Op het moment dat de fascist zijn dagelijkse kloffie verruilt voor een uniform is het moment waarop er bij mij een belletje gaat rinkelen. Er zijn mensen die vinden dat ik daarmee veel te laat mijn belletje laat rinkelen. Dat is dan maar zo. Ik wil het graag zuiver houden. Vooral ook omdat ik weet hoeveel waarde de fascisten zelf hechten aan zuiverheid. Dat is echt een dingetje bij die mensen. Ik respecteer dat. Van mij mogen die mensen er dan ook fascistische ideeën op na houden. Dit is een vrij land. Zolang ze dat fascisme maar niet in de praktijk probeert te brengen. Want dat blijft natuurlijk altijd het probleem met fascisme. In de praktijk gaat dat altijd ten koste van anderen. En dat kan niet. Want dan maak je inbreuk op andermans geluk. En dan vergeet je het belangrijkste. Al die anderen dat zijn ook mensen. Dus.

Daarom is het ook niet erg dat de fascisten hebben gewonnen. Het is alleen maar een overwinning op papier. Daar kunnen ze in de praktijk echt helemaal niks mee beginnen. Want ja. De rechtstaat. Het blijft ook heel raar om als fascist mee te doen aan democratische verkiezingen. Daarmee geef je eigenlijk aan dat je geen enkel vertrouwen hebt in eigen kunnen. Of nog erger. Dat je er geen kloten van begrepen hebt. We hoeven daar niet omheen te lullen. Een democratisch verkozen fascist is gewoon een ontzettende loser. En ook al hebben ze gewonnen. Ik voel vooral veel medelijden. Omdat ik nu al voorzie. Die vallen straks in een enorm intimiteitsvacuüm.

Tubantia 13 maart 2021

Ik heb dus nooit geweten dat Meghan Markle zwart was. Tuurlijk. Ik zag er altijd wel iets aan. Maar wat? Ik heb daar nooit echt een vinger achter kunnen krijgen. Ik heb de link met haar huidskleur nooit weten te leggen. Dat is mijn fout. Ik ken haar voornamelijk als actrice. Dacht altijd dat het een rol was. En dat zag ik kats verkeerd. Daar wil ik dan ook mijn oprechte excuses voor maken. Zal niet weer gebeuren. Hoop ik.  

Afgelopen week heeft Meghan Markle het Britse Koningshuis beschuldigd van racisme. Niet echt een hele gewaagde uitspraak. Alsof je iemand die met 120 kilometer per uur door de bebouwde kom scheurt beschuldigt van het met 120 kilometer per uur door de bebouwde kom scheuren. Alsof je in de nieuwe vriendin van André Hazes jr. zijn moeder zegt te herkennen. Alsof je voorspelt dat Pinksteren en Pasen ook dit jaar niet tijdens de Kerstdagen plaats gaan vinden. Een inkoppertje. Meer was het niet. Toch ontstond er enorm veel ophef.

Want ophef verkoopt. Ophef is goed voor de kijkcijfers. Het boekje dat je probeert te verkopen. De verkiezingen die je probeert te winnen. En het maakt uiteindelijk geen drol meer uit aan welke kant van de ophef je als mens de stellingen betrekt. Ophef is handel. Ophef is een volle zaal. Ophef is een goed gevulde stembus. Ophef is kassa.

Er zijn mensen die vinden dat het Britse Koningshuis zich onmiddellijk op moet heffen. Omdat een Amerikaanse actrice zich onheus behandeld voelt. Tegelijkertijd zijn er mensen die vinden dat alle Amerikaanse actrices onmiddellijk terug moeten worden gestuurd naar Engeland. Omdat een werkloze indiaan zich onheus behandeld voelt. Er zijn mensen die vinden dat Engeland zich door dat verschrikkelijke Koningshuis steeds verder isoleert van de rest van de mensheid. Er zijn ook mensen die het idee hebben dat Engeland zo snel mogelijk een eiland moet worden. En dat mag. Want alles mag. Alles is waar. Iedereen heeft gelijk. En vooral de mensen die worden betrapt op een leugen hebben gelijk. Want dat is de moderne definitie van de waarheid. Dat is niks dan een razendsnelle leugen. Al die razendsnelle leugens bedekken we vervolgens met nog snellere leugens zodat over drie dagen iedereen alles weer vergeten is. En dan begint alles weer opnieuw. Dat is onze werkelijkheid. Ooit haal ik mijn gelijk. Voor eventjes.

We gaan volgende week weer naar de stembus. Om mannen en vrouwen ons parlement in te krijgen die hun best gaan doen voor de mensheid op de langere termijn. Die zich niet druk maken om de ophef. Het rumoer. De oppervlakte. Niks daarvan. We gaan voor de mannen en vrouwen die bij Utopia niet meteen denken aan reality televisie. We gaan voor de bruggenbouwers. Vrouwen van stavast. Mannen van de gestampte pot. Volksvertegenwoordigers. Niet dat gepreek voor eigen parochie. Niet die Henk nog Bleker. Maar kleur. Alle kleur. En dat dan mengen. Worden we vanzelf zwart.

Tubantia 6 maart 2021

Er kwam een verzoek binnen. Of ik zin had om de laatste roman van de Zwitsers- Nigeriaanse non- binaire- gedeeltelijk- lesbische- lichtelijk- analfabetische- autodidactische- geestelijk- gehandicapte (maar daar merk je door al die andere eigenschappen helemaal niks meer van) -Joods- islamitische- onzalig- onzijdige- schrijver- ster Gerrit Annabel Yusuf Ismaël van der Veen tot Mbamtktktktbapé zou willen vertalen? Nee.

Want ik ben redelijk bekend met het radicaal experimentele werk van dat gezelschap en ik zie dat als een onvertaalbaar wespennest waar ik mij verre van wens te houden. Vooral ook omdat de dames en heren van dat schrijverscollectief er in hun eentje voor verantwoordelijk is dat het al maandenlang enorm onrustig is voor de deur van een boekhandel in een buitenwijk van Abuja omdat alleen lezers en/of lezeressen die gezegend zijn met exact dezelfde afwijkingen c.q. eigenschappen als Meneermevrouwtje Mbamtktktktbapé een exemplaar van deze laatste roman kunnen bemachtigen. En dat stuit mij enorm tegen de borst m\v\o.i.d.  Vooral ook door het precedent dat hiermee geschapen wordt. Dat zou namelijk betekenen dat racistische literatuur ook alleen nog maar te lezen is door racisten zodat anti racisten op zoek moeten naar ander werk en dat is echt niks anders dan een hellend vlak. Komt nog bij dat het gehele eerste hoofdstuk van de laatste roman van Mbamtktktktbapé bestaat uit alleen maar de letter A en om nou 50.000 keer de letter A te vertalen, waar zit hier de uitdaging? Of leg ik hier als Witte Man de lat te hoog en maak ik mij hier schuldig aan iets? Dat ik als Westerling- Met- Privileges zweer bij het denken in hele zinnen kan natuurlijk worden uitgelegd als zijnde een elitaire aanval op de mensen die niet verder komen dan zo af en toe een letter. En dat is natuurlijk ook zo. Vandaar ook dat ik het verzoek tot vertaling beleefd heb geweigerd. Al zijn er ook mensen die zeggen dat ik helemaal niet gevraagd ben omdat die roman nog niet eens geschreven is en ja, tegen dergelijk gegooi met modder is natuurlijk geen vertaler bestand. Ik zit er nu over te denken om onder het pseudoniem Mbmtktktktbpé die roman dan zelf maar op de markt te brengen met meteen mijn eigen vertaling er al bij ingestoken. Ik ben op dit moment in onderhandeling met een modellenbureau die me als stijlicoon wil gaan lanceren. Want zo werkt dat met taal. Het gaat allang niet meer over de woorden. Het oog wil ook wat. En ik wil alvast helder maken dat ik als schrijver de gehele mensheid vertegenwoordig. Dus gewoon alle rassen. Alle geslachten. Alle politiek voorkeuren. Alle afwijkingen. Mens. Gewoon een mens. Nou ja. Een mens. Dat is wel heel bescheiden. De mens. Nee. Het mens. Ja. Het Mens. Of Het Mensen. Misschien nog beter. Maar ja. Wat doen we dan met al die anderen? Gaan we die dan ook Het Mensen noemen? Nee. Die moeten zelf maar iets verzinnen.