Tubantia 5 november 2022

Of ik nog naar het WK voetbal ga kijken? Zeker wel! Maar ik ga dan wel op zoveel mogelijk manieren uitdrukking proberen te geven aan mijn solidariteit met het uitermate ook wel schandalig en bijkans honds en misdadig slecht behandelde internationale proletariaat dat voor de zoveelste keer in de geschiedenis der mensheid slechts als kapot getrokken behang functioneerde in een misselijk makende protserig gedecoreerde etalage van de mondiale sport- en marketingelite. Of zoiets. Zo zal ik me bij ieder doelpunt van Oranje van een bouwsteiger laten vallen.

Dat doelpunt moet dan wel worden gemaakt door Rob Rensenbrink. Of door een familielid van Rob Rensenbrink. Of door iemand die schuimbekkend van woede de redactie van deze krant weet te vertellen dat Rob Rensenbrink dus al op 24 januari 2020 is overleden en dat het dus voor de zoveelste keer is dat ‘den van Maaneveld’ de boel dus creatief aan het bedonderen is en dat hij dus graag een adres wil zodat hij me dus zelf van die bouwsteiger kan flikkeren. Dus.

Ook ga ik alle wedstrijden bekijken met de airconditioning uit. Die ik overigens niet heb. Nee. Ik heb geen airconditioning. Maar ja. Ik heb ook geen voetbalstadion. Dat streep ik tegen elkaar weg. Om zoveel mogelijk de onmenselijke omstandigheden na te bootsen waarin onze Oranje Leeuwen in die apocalyptische hel van Qatar hun sportieve prestaties ..moeten leveren bekijk ik alle wedstrijden in thermisch ondergoed. Ook als er verlengd moet worden. Natuurlijk allemaal onder deskundige begeleiding van een uitgebreid medisch team van specialisten. Ik ben een kunstenaar. Geen arbeider. Hahaha!

Als het Nederlands elftal op het WK een wedstrijd wint dan maak ik een redelijk bedrag over naar iemand in Oekraïne. Waarom Oekraïne? In de eerste plaats natuurlijk omdat ze in Qatar zelf zwemmen in het geld. En in de tweede plaats ook. En in de derde plaats omdat zeker in Oekraïne de bouwvakkers het op dit moment ook niet makkelijk hebben. Dat vergeten de mensen weleens. En dat moeten we niet willen in dit land. Dat de mensen de dingen vergeten. En dan kom ik dus om de hoek zeilen. Met deze woorden. Woorden die ik dan in de goeie volgorde zet. Opdat wij nooit vergeten.

Om de plaatselijke autoriteiten een beetje te jennen zullen alle blessures behandeld worden door een team van Artsen Zonder Grenzen. Natuurlijk met de nodige toeters en bellen. Denk dan aan bloederige amputaties op de rand van het zestienmetergebied en vele aftandse ambulances die met loeiende sirenes het veld op komen rijden en op weg naar zo’n geblesseerde speler alleen maar nog meer slachtoffers zullen maken om zo op schitterende en hartverscheurende wijze de gangbare modus operandi van de internationale hulpverlening te imiteren.   

Om ook alle zo goed als verongelukte en zwaar gehandicapte bouwvakkers te steunen zal ik tijdens alle wedstrijden in de 72ste minuut aan mijn vader denken. Ik doe dat door ludiek op een dwarslaesiefluit te blazen. Daarna ga ik douchen. Heel kort.

Tubantia 29 oktober 2022

Om te protesteren tegen de onmenselijke toestanden in de internationale porno-industrie heeft Meneertje Manuel zich afgelopen woensdag laten vastlijmen aan een actrice die bekend staat om haar hele soepele gewrichten. Tenminste. Het was de bedoeling dat Meneertje Manuel zich afgelopen woensdag vast zou laten lijmen aan een actrice die bekend staat om haar hele soepele gewrichten, maar zoals het wel vaker gaat in de internationale porno-industrie zat er nogal wat ruimte tussen idee en uitvoering. Mijn medestrijder die me aan die smakelijke mevrouw vast had moeten lijmen schoot nogal uit met de tube en zo komt het dat ik sinds afgelopen woensdag niet alleen rondloop met die mevrouw op mijn rug maar ook nog eens 7 mannelijke hoofdrolspelers met me mee sjouw.

Die waren daar voor de opname van de film Sneeuwtitje en de Zeverende Dwergen. Een ensemblestuk. En ik kan me nog herinneren dat ik de set op ben gelopen, tussen die enorme berg vlees ben gesprongen, hoe er vervolgens met heel veel lijm werd gespoten ( hoop ik..) waarna de regisseur ‘Actie!’ riep en ik alleen nog maar kon denken: ‘kut…’

Meneertje Manuel had al vrij snel in de gaten dat de protestactie niet in goed aarde viel. Zeker nadat er ook nog een pan met erwtensoep over het gezelschap werd gegooid kon je zeggen dat de stemming inmiddels een cinematisch dieptepunt bereikt had. Natuurlijk. Het was zeker in het begin ontzettend prettig dat die stemming flink in elkaar was gezakt. Zo was ik in ieder geval, voor heel even, verlost van die meer dan stevige erectie die me in mijn oor prikte en kon ik een flesje water pakken om die rubbersmaak uit mijn mond te spoelen. Omdat de acteurs en die ene actrice echter al een tijdje zaten te denken om een overstap te maken naar het theater en ook al vrij snel in de gaten hadden dat ik deze week met mijn try-outs zou gaan beginnen zaten we afgelopen vrijdagavond met maar liefst 9 man op het hoofdpodium van het Beaufort in Markelo. En daarmee was meteen de algemene kritiek op mijn nieuwe voorstelling verklaard, de mensen vonden het nogal een rommelige indruk maken. Wel heel knap dat ik me tijdens de liedjes liet begeleiden door maar liefst 4 gitaren maar dat effect werd dan weer volledig teniet gedaan doordat veertien bungelende teelballen nogal de aandacht van het verhaal af wisten te leiden. En daar was geen stok tussen te krijgen. Met geen enkele mogelijkheid.

Natuurlijk zitten er ook voordelen aan deze protestactie. Zo is mijn voorstelling in het hele land verplaatst naar de grote zalen. Ook heb ik met de firma Easy Toys als eerste cabaretier ooit een hoofdsponsor binnen gehengeld die in ieder geval de explosief gestegen cateringkosten op zich gaat nemen. En ja. Ik heb wat meer aanspraak. Maar alles bij elkaar heeft Meneertje Manuel zijn lesje wel geleerd. De volgende keer laat ik me vastlijmen aan de dvd van die film.     

Tubantia 22 oktober 2022

We gaan beginnen! De B.V. Manuel staat weer eens in de startblokken. Om daar volgende week als de spreekwoordelijke speer uit te schieten. Als de bliksem. Als de brandweer. Als een klein jongetje dat zijn lieve moedertje zijn allereerste aanval van sputterpoep wil laten zien. ‘Kijk mama! Zonder handen!’  We mogen weer. Over ’s Heeren Wegen. Met het hele fucking circus! De 7 trailers. De bus met het showballet. De bus met de kleding van het showballet. De bus met de familieleden van de kleding van het showballet. De 3 Rijnaken met het decor. Het Antonov vrachtvliegtuig met de muziekinstrumenten en het 45 koppen tellende orkest dat daarvoor een wereldtournee met André Rieu heeft afgezegd. Toppers!

Heerlijk om iedereen weer terug te zien. De hoofdtechnicus. Zijn 24 assistenten. Zijn chauffeur. Zijn masseuses. Alle 11. De meisjes van de grime. De meisjes van de kostuums. De meisjes van het veters strikken. De meisjes die we onderweg hebben opgepikt en die nu de trailers staan te poetsen. Heerlijke hardwerkende meisjes uit Polen. De kok is er weer bij. Heerlijke hardwerkende kok uit Japan. En natuurlijk de tuinman. We gaan nooit het land in zonder onze eigen tuinman. Zo belangrijk om in de pauze van de voorstelling even door je eigen boomgaard te kunnen wandelen. Rust pakken!

We beginnen de tournee in Markelo. Heerlijk! Het machtig merakels mooie Markelo! Prachtige herinneringen aan Markelo. Het beste publiek van het Westelijk Halfrond! Erudiet ook. En heel erg van het meezingen. Echt. Je hoeft in Markelo je gitaar maar om te hangen en ze beginnen al mee te zingen. Weleens meegemaakt dat ik de gitaar per ongeluk in de kleedkamer al om hing. Ze braken de zaal af! Drie uur voor aanvang! Fantastisch!

We spelen in het Beauforthuis. In de Grote Zaal. Prachtige locatie. Beetje aan de rand van het splinternieuwe centrum van Markelo. Schitterend centrum. Soort van Napels. Maar dan met wat minder ‘oalen pröttel’. Opgeruimder. De Grote Zaal van het Beauforthuis in Markelo bevindt zich op de bovenste verdieping. Best spannend hoe dat gaat met de 4 olifanten. Hopen dat die met de lift durven. Anders maar zonder. Doen we alleen de leeuwen. En de reptielen. Als die tenminste niet te druk zijn met regeren.

Meneertje Manuel gaat een nieuwe show spelen. De Zieke Geest. Zo heet ie. De Zieke Geest. Een knipoogje. Naar Baudet. Naar Poetin. Naar Trump. En naar mezelf. Tuurlijk. Zeker naar mezelf. Ik ben de Koning van de Zelfspot. Kan ook niet anders. Ben bijna 60. Het is bijna afgelopen. Deze tour voelt als kloppen aan de deur van de herfst. De Herfst van Mijn Carrière. Het begint nu echt overzichtelijk te worden. Met een beetje geluk speel ik nog een jaar of 7 en dan is het einde oefening. Afbouwen. Hopelijk iets met een mild ziektebeeld om lekker dramatisch afscheid te nemen van alles en iedereen. Nu al zin in! Maar goed. Eerst Markelo. En dan pas het sterven.

Tubantia 15 oktober 2022

‘Zeker. Ik erken de behoefte. We willen allemaal antwoorden. Op vragen. Op terecht opgeworpen vragen. Moeilijke vragen. Soms. Lastige vragen. Vaak. Vragen waarvan je zegt: “Ja. Dat zijn hele goede vragen.” Terecht ook. Dat die vragen gesteld worden. Daar zijn het vragen voor. En ik snap dat we die vragen beantwoord willen zien. Juist omdat ze gesteld worden. Gestelde vragen zijn zonder uitzondering vragen die schreeuwen om een antwoord. En ik ben niet doof voor dat geschreeuw. Zeker niet. Ik wil die vragen ook graag beantwoord zien. Het zijn vragen die leven in de samenleving. In ons land. Bij de mensen. Die van hoog tot laag. Die mensen hebben vragen. En dat die mensen daar dan een antwoord op willen hebben is een volstrekt legitieme emotie. Als ik dat tenminste een emotie mag noemen. Maar als het een emotie is dan erken ik die. Die voel ik. Die beleef ik. Als mens. Als levend wezen. Als Nederlander. Vandaar ook dat ik aan die behoefte beantwoord. Als geen ander. Het is een breed gedeelde, maatschappelijke behoefte. Ik voel die behoefte tot in het diepst van mijn vezels. Onze vezels. Onze Nederlandse vezels. Weet dat ik het voel. De behoefte. Die behoefte is er. Dat ontken ik dan ook niet. Die behoefte ligt op tafel. Ik wil daar ook niet al te makkelijk over heen stappen. Kan ook niet. Het is nogal een behoefte die hier voor ons op tafel ligt. En het is ook nog eens een hele flinke tafel. Is dit een keukentafel? Ja toch? Dit lijkt mij een keukentafel. Mooie keukentafel. Maar weet van mij dat ik weet dat het speelt. Die behoefte om nu eindelijk eens de schuldvraag te beantwoorden. Daar heeft u recht op. Het beantwoorden van die vraag hebben we te lang genegeerd. Voor ons uit geschoven. Gebagatelliseerd. Getraineerd. Wat was de vraag ook alweer? Oh ja. De schuldvraag. We moeten hier een schuldige aanwijzen. Wat ik op zich betreur. Altijd weer dat vingerwijzen. En dan die schuldige. Die eeuwige schuldige. Aan iets. Nou. Die vraag kan ik vrij eenvoudig beantwoorden. We stonden er tenslotte allemaal bij en keken er naar. We zijn allemaal schuldig. Natuurlijk niet allemaal in gelijke mate. Dat kan ook niet. Daarom stelt u hier de vragen en probeer ik iets van een antwoord te formuleren. Hoop ik. Maar ik zeg u nu al. Dat we hier met ons allen iemand gaan aanwijzen zodat we straks kunnen zeggen dat de dader het weer gedaan heeft, dat gaan we dus niet doen. Nee. Dat is me te simpel. We gaan hier niet de schuldvraag beantwoorden. We zijn nu juist bij elkaar aan de keukentafel gaan zitten om maandenlang in een enorme boog om die schuldvraag heen te drentelen. Nou dan. Was er verder nog iets?’

Aldus de 7-jarige Mark Rutte toen hem, met zijn halve gezicht nog onder de druipende chocolade, gevraagd werd of hij misschien met zijn vingertjes aan de taart had gezeten.  

Tubantia 8 oktober 2022

Nee. Meneertje Manuel staat ook dit jaar niet op de Boerinnenkalender. Wat logisch is. Ik ben er mij geentje. Ik sta wel op de Nationale Gewassen Kalender. Maand Augustus. Daar sta ik dan. Tussen de mais. Beetje links achteraan. Niet heel erg zichtbaar. Wel ontzettend genoten van de fotoshoot. Uiterst professioneel. Soort van Anton Corbijn. Maar dan anders. Mocht bijvoorbeeld zonder erectie. Nou. Dat kan ik heel goed. Tussen de mais staan. Zonder erectie.

Naakt? Ja. Ik sta daar piemelnaakt. Heb ik geen enkele moeite mee.  Je ziet er ook niet zo heel veel van. Door al die mais. En die onderzeeboot. Had ik dat niet gezegd? Ik sta daar achter een onderzeeboot. Vond de fotograaf een schitterend idee. Je zag er weliswaar niks van. Want ja. Hele hoge mais. Maar dan toch. Je voelt hem wel.  Die onderzeeboot. Hoor je ook van alle kanten. Van de mensen. De mensen bladeren door die kalender, belanden bij de maand Augustus en denken: ‘Wat een eigenaardige foto is dit… heel onheilspellend!’

En dat is ook zo. Die onderzeeboot is heel onheilspellend. Fremdkörper. Zeker op die plek. Midden tussen de mais. Iets buiten de bebouwde kom van Lattrop. Het is ook nog eens een Russische onderzeeboot. Nucleair. Gaat een enorme dreiging van uit. Natuurlijk. Niet iedereen ervaart dezelfde mate van dreiging. De meeste mensen zien alleen die mais. Wat logisch is. Er is ook alleen maar mais in beeld. Zelfs als je heel goed kijkt. Iemand beweerde op internet dat er bijna een periscoop te zien was. En dat klopt. Er is bijna een periscoop te zien. Er is ook bijna een bergweide te zien. De Eiffeltoren. De Marianentrog. En een Iraanse dameskapsalon. Bijna.

Waarom ik daar naakt zonder erectie volstrekt onzichtbaar in een maisveld sta te poseren?

Om aandacht te vragen. Voor wie? Voor al die mensen die de komende wintermaanden niet in staat zijn om naakt en zonder erectie in een maisveld te poseren. Allereerst natuurlijk omdat de mais van het land is. Je kan op dit moment wel ergens links achteraan in je blote kont in een maisveld gaan staan om je te laten fotograferen voor de Nationale Gewassenkalender maar als je dat doet zonder diezelfde gewassen dan sla je de plank mis. Nogal. Verder zijn er natuurlijk heel veel Nederlanders die dat helemaal niet kunnen betalen. Steeds meer zelfs. Er zijn steeds meer Nederlanders. En die kunnen dat ook nog eens helemaal niet betalen. Op zich is dat naakt zonder erectie tussen de mais staan het probleem niet. Dat kost geen drol. Het is de overhead. Dat maakt het zo’n kostbare onderneming. Het vervoer. De versnaperingen. De mais zelf. De vergunningen. Wat te doen met de kinderen? De huisdieren?  De gehandicapten? De ouderen? De terminalen? Er moeten wegen worden aangelegd. Bushaltes. Treinstations. Vliegvelden. En wie kan er uit eigen zak nog een vliegveld betalen? Bijna niemand. Nou dan. Die scheefgroei. Die tweedeling. Daar vraag ik dus aandacht voor.

Tubantia 1 oktober 2022

Ze zijn op. Wie? De Russen. De Russen zijn op. Weg. Foetsie. Verschwunden. Vot. Kats vot. Te vroeg ook. De Russen zijn te vroeg op. Die hele fucking kernoorlog is nog niet eens begonnen en ze zijn al op. Niet alle Russen zijn op. Het gaat hier om de jonge tot wat minder jonge volwassenen van het mannelijke geslacht in het bezit van de Russische nationaliteit en dan ook nog eens redelijk goed ter been zijnde. Die zijn op. Er zijn er een heleboel gesneuveld. Zoals het hoort. Dat waren soldaten. Die doen dat. Zeker in tijden van oorlog. Er zijn er een heleboel gevlucht. Wat vrij onfatsoenlijk is. Maar ja. Die zijn van D66. Die doen dat. Er zijn er ook een heleboel die zich hebben verstopt. Soms zijn dat lafbekken. Soms zijn dat landverraders. En soms zijn dat gewoon mensen die van het leven houden. Dat kan natuurlijk ook. Maar daar houdt dan het wel zo’n beetje mee op. Op. Ze zijn op.

Natuurlijk is Rusland niet leeg. Er zijn nog kinderen. Maar daar heb je niks aan. Nog niet. Maar dan zul je zien. Zijn ze eindelijk op de leeftijd dat ze gezellig mee kunnen sneuvelen is die oorlog alweer voorbij. En nog verloren ook. Kutkinderen. Je hebt er helemaal niks aan. Er zijn ook nog vrouwen. Een heleboel. Op zich leuk maar laten we eerlijk zijn, daar win je de oorlog ook niet mee. Ook niet per ongeluk. Vrouwen lopen in een oorlog alleen maar in de weg. Omdat die het leven koesteren. Omdat ze al dat leven zelf ooit op aarde hebben gezet. Die vinden dat zonde. Al dat gesneuvel. Is wel iets voor te zeggen. Iets. Niet veel.

Dan heb je natuurlijk nog de Russen die deze oorlog in gang hebben gezet. De politici. De hoge ambtenaren. De militaire top. Poetin zelf. Maar die gaan niet zelf naar het front. Dat hoort niet. Iemand moet natuurlijk wel de bevelen kunnen blijven geven. Ordnung muss sein. Bloedvergieten is één ding. Het moet natuurlijk wel naar beneden blijven druppelen.

De Chinezen zouden kunnen helpen. Daar zijn er nogal wat van. Dat de Russen een paar honderdduizend Chinezen bestellen via AliExpress. Die kunnen met z’n allen in 10 containers. Wel even oppassen dat die niet tijdens een storm aanspoelen op Terschelling. Het is niet onze oorlog. Zeker niet per ongeluk. Maar ja. De Chinezen willen niet helpen. Het is ook hun oorlog niet. Nog niet.

Blijven over al die mensen die de Russen vanuit het buitenland steunen. Met hun grote bek. Omdat ze oprecht geloven in het Russische fascisme. Omdat ze al jaren meeliften op de financiële golven van het Russische fascisme. Omdat ze zelf aan de macht zijn gekomen dankzij dat Russische fascisme. Die zouden kunnen helpen. Vanuit de VS. Vanuit Nederland. Vanuit Italië. Vanuit Hongarije. Die moeten we zo snel mogelijk naar het front sturen. Het liefst met de trein. Zwaai ik ze uit met een gedicht:

Een Enkeltje Poëtische Gerechtigheid.

Tubantia 24 september 2022

Ze weten van niks en beloven van alles. Ze lullen links en ze dragen rechts. 150 dirigenten en het orkest blijkt wegbezuinigd. Ze doen maar wat.  

Ze schreeuwen vrede en fluisteren oorlog. Ze verlangen naar vroeger. Zijn altijd te laat. Ze parkeren in Den Haag en tanken in Brussel. Ze zwaaien met knollen. Gooien met citroenen. Ze doen maar wat.

Met hun liberale gejank en hun sociale gezichten. Met hun treurige vlaggetjes en hun eigen varkens eerst. Met hun nooit meer oorlog en hun bomen tot in de hemel. Met hun lenige leugens op hun rotsvaste gelijk. Het haken van pootjes. Het struikelen over woorden. In een piepklein toneelstuk van 280 tekens. Voor de ophef. Het vertier. Voor de bühne. Het is theater.

Het is de schuld van de ander. Het is allemaal dankzij ons. Het is niks mogen zeggen. In elke denkbare taal. Het zijn allemaal spionnen. Het zijn allemaal landverraders. Valse nichten. Met valse snorren. Vol valse beloftes. Met de diepgang van asfalt. De visie van een mol. In een land onder water. Ze spartelen. Ze trappelen. Ze doen maar wat.

Met hun kop in het zand. Met hun neus in de coke. Met de bevrediging nu en de kater voor later. Met die gespeelde woede en dat geveinsde verdriet.  Ze delen onze zorgen. Maar niet onze schulden. Want ja. Theorie. Praktijk. Bezwaren. Het is nu niet mogelijk. Het is niet echt. Het is maar theater. Zwaar theater. Zwaar en overgesubsidieerd theater.

En ze willen nog een liedje. Dus zingen ze nog een liedje. Hetzelfde liedje. Zoals elk jaar. Hetzelfde liedje. Door Nick. Of Simon. Aan dek van de Titanic. Hun Titanic. Onze Titanic. De mannen in pak en de vrouwen in jurken. Soepele jurken. Met hoedjes. Soepjurken en hoedjes. Allemaal hoedjes. Als decorum. Niks dan decorum. Doorlopen mensen. Hier is niks te zien. Al heel lang niet meer. Ze doen maar wat. Het is theater.

De troonrede werd ook dit jaar voorgelezen door een pluk schaamhaar. Het schaamhaar van de keizer. Het schaamhaar van Jan Keizer. Of Nick. Of Simon. Alles is plotseling zichtbaar in een koets van glas. En zie. Kijk dan. Hoe alles bij het oude blijft. Zoals het ons is beloofd. Nederland moet Nederland blijven. Toch? Nooit zal hier iets veranderen. Nou. Dat gaan we regelen. Uw wil geschiede.Tot in alle eeuwigheid. Niet samen. Wel amen. Voor de winnaars. Dezelfde winnaars. Dezelfde verliezers. Russische boerenjongens worden aan flarden geschoten door Amerikaanse raketten en Nederlandse Kamerleden bouwen hun pensioentje op. Oekraïense boerenjongens worden aan flarden geschoten door Iraanse drones en Nederlandse Kamerleden bouwen hun pensioentje op. Na ons de zondvloed. Na ons de verantwoordelijkheid. Na ons de rekening. Ze doen maar wat.

Ze staan op. Ze lopen weg. Ze komen terug. Ze zuchten. Ze steunen. Ze aarzelen. Ze stotteren. Ze spreken. Ze zwijgen. Ze beledigen. Ze staan op. Ze lopen weg. Ze komen terug. Ze zuchten. Ze buigen. Het is theater. Ze doen maar wat.  

Tubantia 17 september 2022

Het is allemaal de schuld van de vluchtelingen. Neem alleen al deze openingszin. Die stond hier net nog niet. Ik was dit verhaal oorspronkelijk begonnen met een hartstochtelijk pleidooi voor het bleken van een volwassen anus in een puberaal herfstzonnetje terwijl je daar een raar boek bij leest en echt, ik liep heel even naar de keuken voor een bak koffie, ik ga weer achter de computer zitten en wat dacht je: weg openingszin! Dieven zijn het. Zakkenrollers. Criminelen. Serieverkrachters. Oorlogsmisdadigers. Niet allemaal. Bijna allemaal. En die paar die het niet zijn. Die bevestigen alleen maar iets.

Zo staat er ook geen Ferrari meer op mijn oprit. Nu stond er toch al nooit een Ferrari op mijn oprit. Ik heb geen oprit. Maar daar gaat het niet om. Van al het geld dat we iedere dag besteden aan dat verschrikkelijke vluchtelingengespuis had ik wel 39 duizend opritten aan kunnen leggen waarop ik dan 78 duizend Ferrari’s had kunnen parkeren. Op zijn minst!

En dat ik op dit moment niet in de gelegenheid ben om 78 duizend Ferrari’s op 39 opritten te parkeren, dat is dus allemaal de schuld van de vluchtelingen.

Ik heb een buurman. Dat is de schuld van de vluchtelingen. En die heeft een prostaat. Dat is de schuld van de vluchtelingen. En die buurman is dus een ontzettende zeikerd. Is allemaal de schuld van de vluchtelingen. Want vroeger had ik die buurman niet. Die buurman die woonde eerst in Zweden. En die is daar weggepest. Door Sander Schimmelpenninck. En nou woont hij dus naast me. Nou. Dan komt het opeens wel heel dichtbij. Dankzij die Sander Schimmelpenninck. Die fucking gelukszoeker. Die stiekem zijn kasteel is ontvlucht. In een boekenkistje. Van de IKEA.

Dat zogenaamde racisme in Twente? Dat is ook allemaal de schuld van de vluchtelingen. Niet van alle vluchtelingen. Natuurlijk niet. Er zijn ook goeie vluchtelingen. Maar die lijken op ons. Dat zijn herkenbare vluchtelingen. Die geven geen enkele aanleiding tot wat voor racisme dan ook. Dat vergeten de mensen wel eens. Dat er pas sprake kan zijn van racisme als er mensen binnenkomen met een huidskleur die toch enigszins afwijkt van de gangbare lak. Dat ze het uitlokken.

Vroeger was er in Twente helemaal geen racisme. Vroeger was hier alleen maar ellendige armoe. Toen woonden hier alleen maar straatarme verliezers. Die nergens naar toe konden. Die geen geld bezaten om te vluchten. Waar dan ook naar toe. Ja natuurlijk. Je had er een paar. Ook hier. Die waren schathemeltjesrijk. Die hadden overal buitenhuizen. Op de Veluwe. In de Koloniën. In Zweden. Maar dat waren geen vluchtelingen. Dat waren edelen. Dat was de elite. Die konden daar niks aan doen. Die hadden nergens schuld aan. Die verdienden gewoon beter. Veel beter. Die stonden overal boven. Met hun superieure moraal. En hun eeuwige verdeel en heers. Hier een aalmoes voor de arbeiders. Daar wat zaaigoed voor de boeren. En altijd op zoek naar nieuw gepeupel.

Tubantia 10 september 2022

Het is misschien niet het goede moment (te vroeg!) om er over te beginnen, maar die Koningin Elizabeth, dat was dus een reptiel. En dan niet een reptiel zoals je die weleens bij de Gebroeders Verdriet in de etalage ziet liggen. Dat is geen reptiel. Dat is een haring. Koningin Elizabeth was ook geen reptiel waarmee je een band kunt op pompen. Dat is een ventiel. Nee. Koningin Elizabeth was een Buitenaards Reptiel!  Wist ik niet. Natuurlijk. Er waren vermoedens. Dat ze tijdens een staatsbanket altijd het hoofdgerecht oversloeg en in plaats daarvan veel liever in de vitrage ging hangen om insecten te vangen, toen had er bij mij al een belletje moeten gaan rinkelen. Net als dat ene afgekeurde staatsportret waarop ze een tong uitsteekt naar de fotograaf en die tong niet alleen een kleine 75 centimeter lang blijkt te zijn maar ook nog eens gespleten op het eind. Maar goed. Daar kun je nog van zeggen: ‘ Ach, dat komt in de beste families voor.’

Maar die bijzonder eigenaardige foto van de geboorte van Prins Charles, waarop deze te zien is met een soort van snaveltje die hij gebruikt om zich uit een ei te tikken, dat is nu toch echt een sla-jezelf-voor-het-hoofd-moment en een hoe-heb-ik-de-signalen-in-godsnaam-kunnen-missen- gebeurtenis.

Koningin Elizabeth was ook niet het eerste de beste Buitenaardse Reptiel. Ze was één van de Hoofdreptielen. Ze was zeg maar de Erik van Muiswinkel der Buitenaardsen Reptielen. We mogen dan ook gerust aannemen dat met haar overlijden een ongekende hoeveelheid wereldschokkende gebeurtenissen in gang zullen worden gezet. De Slag om Midden- Aarde gaat beginnen! We gaan de Reptielen terugjagen naar hun eigen planeet! Het is hier potverdorie Ter Apel niet!

Zo zal om te beginnen Donald Trump terugkeren op aard. Niet dat Donald Trump ooit is vertrokken. Donald Trump krijgt alleen even een upgrade. Donald Trump keert terug op aard als Jezus Christus Zelf. Dit in de eerste plaats om belastingtechnische redenen. Plus natuurlijke de gebruikelijke Eindtijd-Larie en het tragische idee dat we allemaal gered willen worden door die Ene Witte Man waardoor we nu al 2 millennia achter elkaar te pas en te onpas onze toch al ellendige wereld in nog meer oorlog en verderf storten. U kunt Trump ook weer gaan volgen op Twitter onder de naam @TheRealJezusChrist. Hij zal vanuit Mar-A-Lago het Leger der Blanke Ware Gelovigen aan gaan voeren in de allesbeslissende strijd tegen de Buitenaardse Reptielen! Hou wel rekening met wat Collateral Damage. Vooral de Joden, de Zwarten, de Moslims, de Indianen, de Linksen en Vrouwen in het Algemeen moeten ontzettend op hun tellen gaan passen. Het blijven tenslotte niet alleen Amerikanen maar ook nog eens Christenen.

Wat ons eigen land betreft kunnen we ervan uitgaan dat we na het wegjagen van alle Buitenaardse Reptielen nog een kleine 30 Nederlanders overhouden. Dat zijn dan alle landgenoten zonder koninklijke onderscheiding. Wees dus gerust. We gaan er weer een ontzettend gaaf landje van maken.

Tubantia 3 september 2022

Natuurlijk is het racisme in het voetbal uiterst eenvoudig op te lossen. Je moet gewoon per direct alle deelnemende elftallen verbieden nog langer donkere spelers op te stellen. Vanzelfsprekend zullen er dan weer allerlei kokosnoten uit hun palmboom donderen die met overslaande stem roeptoeteren dat dit riekt naar onvervalste discriminatie maar dat moeten we dan maar even parkeren als het onvermijdelijke zure appeltje. Het netto resultaat van het verbod op donkere voetballers is namelijk dat geen enkele voetbalclub waar dan ook ter wereld nog in staat zal zijn een fatsoenlijk elftal op de been te brengen met als gevolg dat alle competities volkomen stil komen te liggen waardoor de donkere voetballers een machtspositie veroveren waar menig voormalig plantage-eigenaar een hele dikke plasser van zou krijgen.

Wat zou het toch fabelachtig en ronduit schitterend zijn als de Nederlanders, dat ijverige, tuchtige,hardwerkende en intens nuchtere volkje achter de duinen het voortouw zouden nemen in de grootste Wiedergutmachung sinds de Wiedergutmachung zelf. Meneertje Manuel heeft zelfs al een meer dan geweldige slogan voor deze actie bedacht: Nederland Zwart Vlees Land. Omdat we tot in het diepst van onze vezels voelen dat het tijd is om eindelijk de eerlijke prijs te gaan betalen. Voor ons racistische verleden. Voor ons racistische heden. Voor de Apartheid. Voor onze V.O.C. Voor onze Koninklijke Shell. Voor onze Koninklijke Familie. Voor ons Koloniale Verleden. Voor Bassie. Voor Adriaan.

We moeten wel opschieten. Met de huidige opwarming der aarde en de daaraan gekoppelde temperatuurstijging is het volgens dermatologen een kwestie van nog maar heel even en ook wij zullen als voormalige witten gaan behoren tot de donker gekleurden. Daarmee zouden we dan zelf als voormalige slavendrijvers toetreden tot het Immense Leger der Historisch Uitgebuitenen en dat lijkt mij verre van eerlijk tegenover de Originele Onderdrukten. Want laten we wel wezen, als blanke Nederlanders zich na nog eens 25 extreem bruinverbrande zomers ook mogen gaan positioneren als de zogenaamde donkeren dan zijn we echt zover van huis dat we ons eigen thuisland dreigen te gaan kolonialiseren. Want Nederlanders en slachtofferschap, dat is nu al een lachwekkend en diep ongelukkig huwelijk.

Het startschot van de campagne Nederland Zwart Vlees Land zou wat mij betreft moeten klinken in Ter Apel. Dat zou dan opgeleukt kunnen worden met een barbecue ( geen varkensvlees!) en een live televisie-uitzending van de talkshow Op-Het Nippertje. Ik zou voor deze uitzending de tafel met gasten voor het beeld dan wel aan de andere kant van het hek laten zetten. Maar ja. Wie ben ik. We zouden dan in alle redelijkheid kunnen praten over die paar racisten die dit land nog kent en de broer van Tim Hofman zou dan kunnen opperen om die lekker bij elkaar te zetten op Rottumerplaat. En dan maar hopen op het versneld stijgen der zeespiegel.

Dit is natuurlijk nog maar een beginnetje. Er moet ook nagedacht worden over Nederland Rood Vlees Land. De indianen! En Nederland Sambal Bij. De Oeigoeren!

Alles op zijn tijd.